26 Temmuz 2012 Perşembe

“Bebek Düştü. Ne Olacak Şimdi?” ‘DEN BU GÜNE


1,5'dan 2'ye ... PART III

Aylar önce 1 arkadaş minik kızının yaşadığı 1 olayı paylaşmıştı. 1 vapur seyahati esnasında en sevdiği bebeğini denize düşüren kuzucuk çok üzülmüştü. Ailesi ne yapacağını şaşırıp ölümden bahsetmek istemedikleri ve ağlayan kızlarını yatıştırmak için “şimdi o yüzüyor.”v.b. gibi şeyler söyleyip kuzucuğu sakinleştirmişlerdi. – ki sonra doğruyu söylemediklerine onlar da kısmen pişman olmuştu.

Anne babanın bu tepkisi bana çok garip gelmişti ama anlamlandıramamış, adını koyamamıştım. İçimden 1 his böyle olmaması gerektiğini söylüyordu. 1 görüş ölüm kavramını, yok olma kavramını bu yaş çocuklarının algılamakta çok zorluk çektiklerini söylüyor.

Sanırım ben olsam kızımın o çiğ gerçeklikle adım adım karşılaşmasına izin verirdim. Bunu aylar önce  bu netlikte söyleyemememin sebebi sanırım kuzumun çok küçük olmasıydı. Şimdilerde bu olayın yaşandığı zamanlara çok yaklaştı Serin’im.


Ben Tam Olarak Neredeyim?                                                                                                    
Bebeğini düşürdüğü için başına geleceklerle cesurca yüzleşmesi gerektiğini düşünüyorum. Bunun eğitiminin önemli 1 parçası olduğunu da düşünüyorum hatta. Bazı şeyleri kendi hatası yüzünden kaybetmeyi ve sonuçları ile başa çıkmayı olabildiğince çabuk öğrenmesi yeni dünyaya gelmiş 1 ‘i için çok önemli bence. Kayıplardan sonra hayata devam edebilmesi, bununla yalnız başa çıkabilmesi ve belki de hiç 1 şeye kaybedince delirecek kadar bağlanmaması için gizli 1 mesaj.


Ne söylediğimiz değil ne yaptığımız önemli temelde değil mi? Kullanılan kaslar güçlenir mantığından hareketle sadece kendi gücüne –ve arkasında ya da yanında duran anne ve babasına- inanması gerektiğine inanıyorum.

Gün gelecek ve biz de arkasında değil yanında olacağız onun.

Sadece gerektiği kadar koruma sağlamak! Sanırım anneliğimin özü burada yatıyor.

Anneliği seviyorum… 8)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder